Hé hé, eindelijk nog eens een wedstrijd. De gedwongen pauze van een maand duurde wel héél erg lang na de afgelasting van de race in Drachten. Na mijn schuivertje op het kartcircuit van Berghem, had ik mijn lesje geleerd: rustig aan tijdens de eerste training op een kartcircuit, want door de rubberafzetting kan het asfalt verraderlijk zijn.
Vooral als je ’s ochtends als allereerste trainingsgroep de baan wordt opgestuurd, want dan is het trouwens altijd oppassen geblazen. De avond voor de wedstrijd had ik het kartcircuit Pottendijk in Emmen al verkend op de luchtfoto op de website (www.pottendijk.nl), maar de ervaring leert dat je zo’n virtuele verkenning toch nooit kunt vergelijken met de werkelijkheid. En dat bleek ook nu weer het geval, want ik had de hele vrije training nodig om het bochtenrijke Pottendijk-circuit te leren kennen. En zelfs na die verkennninsronde had ik nog steeds het gevoel dat ik niet helemaal de ideale lijnen reed. Nou ja, wat dat betreft hoef je natuurlijk niet helemaal zelf het wiel uit te vinden. Toen ik even later de meer ervaren coureurs van de Expi-klasse zag trainen, wist ik gelijk waar, wanneer en waarom ik in sommige bochten totaal verkeerd uitkwam. Want ook dat is een onderdeel van het racen: soms moet je één bocht opofferen om drie andere volgas te kunnen nemen.
Vooral in de TZR50-standaardklasse beschik je over zo weining vermogen dat de minste of geringste stuur-, rem-, of schakelfout genadeloos wordt afgestraft. Dan ben je minstens weer een volle ronde bezig om je verloren meters goed te maken. Het komt er dus op aan om zo vloeiend mogelijk te sturen, want alleen dan kun je de snelheid erin houden. Dat inschattingsvermogen moet je gewoon leren, dat komt niet vanzelf. Tijdens de kwalificatietraining ging het gelijk een stuk beter. Ik had meteen het juiste ritme te pakken en voor mijn gevoel liep het wel lekker. Wat meteen werd bevestigd door mijn tweede tijd in de kwalificatietraining. Dat was nog eens een opsteker van formaat!
Helaas ging mijn uitstekende uitgangspositie meteen verloren in de start van de eerste manche. Ik liet iets te vroeg de koppeling schieten, waardoor de motor bijna afsloeg en ik helemaal achteraan aan een achtervolgingsrace moest beginnen. Ik was zo opgefokt door mijn startblunder, dat ik mezelf moest dwingen om kalm te blijven en in de eerste ronden geen gekke dingen uit te halen. Per slot van rekening had ik veertien ronden de tijd om mijn fout goed te maken.
Al had ik nooit durven dromen dat het zo goed zou gaan, want na negen ronden had ik zelfs het gat op klassementsleider Jelle Bout helemaal dichtgereden. En die reed op dat ogenblik in tweede stelling achter Joost den Otter, die net als in Berghem met kop en schouders boven de rest uitstak. Blijkbaar was Jelle zo verrast mij daar te zien dat hij even later zelf een klein stuurfoutje maakte toen hij werd ingehaald door een van de 80cc Supermotards.
Omdat ik in dezelfde ronde iets meer geluk had bij het inhalen van een aantal gedubbelde deelnemers, kon ik meteen een gat slaan dat groot genoeg was om de tweede plaats veilig te stellen. Ik kan je melden: in de laatste ronde gierden de zenuwen door mijn keel, vooral ook omdat Joost in de laatste twee rondjes alles op alles zette om weer aansluiting te krijgen. Geen fouten maken, geen fouten maken, dacht ik de hele tijd bij mezelf. Maar zelfs dan nog had het weinig gescheeld of ik was door een lichte touché met een achterblijver onderuit gegaan. In al mijn haast wilde ik in een van de korte hairpins nog even binnendoor steken, maar de deur werd voor mijn neus dichtgegooid waardoor ik alsnog vol in de ankers moest.
Ik kan je melden: er gaat wat door je heen als je in je derde race als tweede het zwart-wit geblokt passeert. Het was nog geen overwinning, maar het gave gevoel was er beslist niet minder om! Ik snap nu ook waarom MotoGP-coureurs na de finish soms helemaal uit hun dak gaan. De euforische zegeroes die door je lijf schreeuwt is echt onwijs vetcool. Dit smaakte duidelijk naar meer in de tweede manche, maar veel rust was ons in de theepauze niet gegund. Een half uur na de finish kregen we namelijk te horen dat de nummers een en twee van de TZR50-klasse een zogenaamde “benzinecontrole” moesten ondergaan. Ergens is het natuurlijk wel terecht dat er in een standaardklasse regelmatig wordt gecontroleerd of de technische voorschriften strikt worden nageleefd, maar hierdoor werd het toch nog even stressen. Want voor een benzinecontrole moet de tank helemaal tot op de laatste druppel worden leeggepompt en vervolgens krijg je nieuw tweetakt-mengsel van de organisatie. Daarna moet je je motor in het parc fermé inleveren en die moet daar blijven tot de start van de race. Niets aan de hand, zou je denken, maar het voelt toch wel vreemd aan als je te voet naar de start van de tweede manche moet vertrekken.
Of het daardoor kwam dat ik ook mijn tweede start compleet verknoeide? Ik wil het zeker niet als excuus aanvoeren, maar het zal ergens toch wel z’n invloed hebben gehad. Het Jan-met-de korte-achternaam-gevoel was er beslist niet minder om. Vooral ook omdat het scenario van de tweede manche zowaar een blauwdruk werd van de openingsrace. Alleen met dat verschil dat Jelle Bout zich dit keer niet liet verrassen. Hierdoor werd het wel een prachtige wedstrijd, want minstens drie ronden lang was het constant stuivertje wisselen om de tweede plaats. Net op het moment dat ik dacht dat ik de tweede plaats opnieuw had veilig gesteld, maakte ik een klein remfoutje waar hij meteen van wist te profiteren.
Misschien dat ik hem bij het opkomen van het rechte stuk nog had kunnen passeren, maar die poging werd helaas verhinderd door een gele-vlag situatie. Als ik hem voorbij was gegaan, was ik automatisch gediskwalificeerd, want inhalen onder code geel is ten strengste verboden. Eigenlijk hoorde ik tevreden te zijn met met tweede podiumplaats van het seizoen, maar dat neemt niet weg dat er beslist meer had ingezeten als ik mijn beide starts niet had verknoeid. Die frustratie werd er beslist niet minder op toen ik na afloop ook nog eens te horen kreeg dat ik de allersnelste ronde in de race had gereden. Een fractie sneller zelfs dan Joost den Otter, die met groot machtsvertoon beide manches op zijn naam schreef.
“Je bent veel te netjes en je dekt je lijnen nog niet genoeg af, maar verder heb je de snelheid er goed inzitten”, kreeg ik na afloop van de wedstrijdleider te horen. Nou ja, ik weet wat mij te doen staat voor de volgende race in Lelystad (5 juli): start oefenen en tactiek bijschaven. En vooral: blijven dromen van die eerste overwinning!
Het heeft even geduurd voordat het Ducati Clubrace-verslag van Ramón van Dijk online is gekomen, maar dat heeft zo zijn redenen. Het weekend viel namelijk, voordat de regen begon, in het water door een sleutelbeenbreuk.
Watskeburt? Het zag er zo mooi uit. Rijden op Assen tijdens de Ducati Clubrace op een Ducati 848. Maar het liep helemaal anders. In de laatste ronde van de eerste kwalificatie wilde een ander Ducatist Van Dijk buitenom inhalen bij het uitkomen van Ossebroeken (de bocht voor de Strubben). Daarbij raakten beide rijders elkaar en werd de remhendel van de 848 door het kuipwerk van de andere motor ingedrukt. Het gevolg laat zich raden. Voorwiel blokkeren, voorover eraf en de motor op zijn kop(!) in de grindbak. Bij deze val is Ramón hard op zijn hoofd en schouder terecht gekomen en heeft hij zijn sleutelbeen gebroken. Wonderwel bleef de onfortuinlijke MOTO73-redacteur een hersenschudding bespaart. Een aantal ziekenhuisbezoeken en operatie verder is Ramón inmiddels gelukkig, voorzichtig, weer aan het werk. Het gaat dus de goede kant op!
Maar zoals altijd: de show must go on! Tijdens de trainingen domineerde Leon Bovee. De grote vraag zondagmorgen was dan ook wie kan Bovee stoppen. Het antwoord? Regen. Op de wedstrijddag viel dat hevig naar beneden. Het was de allereerste keer dat de rijders in de 3Dcup van start moesten gaan in de regen en meteen brandde de vraag los of het verbod op het gebruik van regenbanden, volgens SAM reglement, wel gehandhaafd moet blijven in de toekomst. Zonder regenbanden lag het tempo niet heel hoog en de kleine groep van 26 starters begon aan de race.
Een aantal mensen hield het voor de start al voor gezien, geen onnodige risico' s nemen en daarnaast hoopten de meeste op een droge baan in de middag wanneer ze in de andere klasse moesten rijden. Johnny Kock had problemen bij de start en begon met grote achterstand aan de race. Al snel was het duidelijk dat Leon Bovee niet naar de winst zou gaan. Hij zakte steeds verder terug. Het was Hans van der Heijden die zich met al zijn enthousiasme op zijn nieuwe Pierobon ontpopte tot een zeer goede regenrijder. Hij pakte de leiding en wist de voorsprong steeds verder uit te bouwen. Erachter volgden Harold en Marcel Kock, die halverwege de race gezelschap kregen van Raymond Wilhelm. De ervaren regenrijder pakte beide broers en reed naar de tweede plaats. Tegen het einde van de race kwam Jon Petersen voorbij bij de broers Kock en ging voor de oranje brigade naar de derde plaats. Achter Harold en Marcel Kock finishte Theo Kerssens als zesde. Theo was gestart als 23ste en om dan naar de 6de plaats te rijden vertelt iets over zijn gevoel voor rijden in de regen.
Uitslagen 3Dcup 1: Hans van der Heijden - Ducati Zaltbommel 2: Raymond Wilhelm - Ducati Zaltbommel 3: Jon Petersen - Affetto Ducati 4: Harold Kock - Affetto Ducati 5: Marcel Kock - Affetto Ducati 6: Theo Kerssens - Ducati Zaltbommel
Ondanks dat het weekend ietsjes ander is verlopen dan gepland gaat een enorm dankjewel gaat uit naar: Ducati North Europe B.V. De organisatie van de 3D-Cup Ducati Club Nederland Affetto Ducati Overasselt
Afgelopen weekend heb ik op zaterdag mijn tweede race meegereden in de Yamaha TZR50 Talent Cup. Dit keer geen stratencircuit zoals in Staphorst, waar ik twee weken eerder in mijn debuutrace gelijk een derde podiumplaats behaalde, maar een echt (mini)circuit op de kartbaan van Berghem bij Oss.
Heel leuk baantje, maar qua sturen en schakelen ook veel technischer dan mijn eerste wedstrijd. Door het warme weer en de dikke rubberlaag die de karts op het circuit hadden neergelegd, was het circuit tijdens de ochtendtrainingen op sommige plekken ook verraderlijk glad. Dat was wellicht ook de reden waarom ik tijdens de kwalificatietraining even een klein schuivertje maakte. Uitgerekend in de langzaamste bocht brak plots het achterwiel weg en daar ging ik. Niks ernstigs en ook de schade aan de motor bleef beperkt tot een paar kleine krasjes op de kuip. Maar daarna duurde het wel een paar rondjes voor ik het juiste ritme weer te pakken had. Ik had niet het gevoel dat ik verkrampt aan het sturen was, maar automatisch ga je toch iets behoudender tewerk. Ik wist ook meteen dat ik qua rondetijden niet op een derde startplaats, zoals in Staphorst, hoefde te rekenen. Daarvoor was de top-drie in mijn klasse gewoon te snel.
Uiteindelijk bleek ik drie seconden langzamer dan de snelste rondetijd. Dat was nog te overzien geweest als ik meteen vanaf de start had kunnen aanpikken bij de kopgroep. Maar die kans ging bij de start bijna letterlijk in rook op toen ik de motor bijna liet afslaan toen het licht op groen sprong. Daardoor raakte ik zo opgefokt dat ik in de eerste twee ronden fout na fout begon op te stapelen, waardoor ik uiteindelijk nog meer terrein verloor. Wat was dat frustrerend! Pas in de laatste ronden kreeg ik weer wat grip op de zaak, waardoor ik op het nippertje wist te voorkomen dat ik gedubbeld werd. Best frustrerend, want ik had mij toch iets meer voorgesteld van deze wedstrijd. Per slot van rekening was ik inmiddels iets beter vertrouwd met de motor en ook de zenuwen die tijdens mijn wedstrijddebuut door mijn keel gierden, had ik nu veel beter onder controle.
Maar misschien dat het juist daardoor niet liep zoals het hoorde te lopen. Zonder het zelf te beseffen had ik mezelf teveel druk opgelegd. Na afloop van de eerste manche was ik ook helemaal leeg, alsof ik al mijn mentale energiereserves in een keer had opgebruikt. Gelukkig was er ook nog een tweede manche en die herkansing verliep beduidend beter. Dit keer liet ik mij niet meer gek maken door de tegenstanders. Ik concentreerde mij vooral op het sturen, het schakelen en de juiste lijnen rijden en dat ging een stuk beter. In plaats van bijna te worden gedubbeld zoals in de eerste manche, waren mijn rondetijden in de tweede race constant genoeg om de kopgroep niet uit het oog te verliezen. Net zoals in de eerste manche moest ik mij uiteindelijk tevreden stellen met een vierde plaats, maar over dit resultaat was ik een stuk tevredener.
Waar ik de komende weken vooral op ga trainen is het gelijktijdig terugschakelen en remmen – met tussengas - want dat gaat nog niet helemaal zoals het hoort. Bovendien moet ik ook nog werken aan mijn houding op de motor, want ik zit nog teveel rechtop terwijl ik mij door mijn lengte (1.58 meter) helemaal moet kunnen opvouwen achter de kuip. Volgens mijn vader is er niks mis met mijn bochtensnelheid, maar verlies ik de meeste tijd door schakelfouten bij het terugschakelen en de stuurfouten die worden veroorzaakt door de onbalans van de motor. Wat niet wegneemt dat ik er steeds meer zin in begin te krijgen. Brommerracen in de TZR50 Yamaha-cup blijft gewoon supergaaf en ik hoop dan ook dat ik hier nog een tijdje kan mee doorgaan.
Mocht je zelf een keer willen deelnemen aan een echte competitiewedstrijd, is dit de ideale opstapklasse. Vanaf 11 jaar mag je meedoen aan de Yamaha TZR50 Talent Cup en qua kosten is het ook nog allemaal te overzien. Racen blijft natuurlijk een dure sport, maar om de jeugd op weg te helpen biedt Yamaha Motor Nederland een nieuwe TZR50 Race Replica met 800 euro korting aan. Bovendien krijg je ook korting op je race-kleding en krijg je korting in de vorm van 15 gratis starts in de brommerklasse.
Helemaal te gek is het prijzengeld dat je ook nog eens krijgt als je op het podium terecht komt: de totaalwinnaar (van de twee manches) krijgt 75 euro, de tweede vijftig en de derde 25 euro. En voor de aanvoerder van het puntenklassement heeft Yamaha ook nog eens een compleet verzorgd VIP-arrangement geregeld voor de TT van Assen!
Alle informatie over de TZR50 schakelbrommer vind je op www.yamaha-motor.nl/products/scooters/50cc/tzr.jsp. En uiteraard kun je ook bij alle Yamaha-dealers terecht voor informatie. De website van de TZR50 Talent Cup vind je op: www.yamaha-motor.nl/tzr50. En mocht je een keer zelf aan een wedstrijd willen deelnemen, dan kun je alle informatie (incl. de wedtrijdvoorwaarden) terugvinden op de site van de SOBW: www.sobw.nl.
Binnenkort verschijnt in MOTO73 een nieuwe verhalenreeks waarin ik, Dennis Verbeke, zelf de hoofdrol vervul. Deze nieuwe serie gaat over de op- en instapmogelijkheden voor de jeugd in de Nederlandse motorsport. De insteek van elke reportage is hetzelfde: wat komt er bij kijken als je – net zoals ik – op veertienjarige leeftijd wil gaan met crossen, trialrijden of wegracen.
Hoe pak je dat aan, waar kun je terecht, welke licenties en verzekeringen moeten je ouders afsluiten, waar kun je doordeweeks trainen, hoe neem je aan wedstrijden deel, waar kun je eventueel eerst een keertje proberen of die sport wel bij je past? En het allerbelangrijkste: wat kost het allemaal?
De voorbije maanden heb ik zowat alle motorsportdisciplines met een specifieke jeugdopleiding doorlopen. Ik ben een dag gaan crossen bij Gerard Rond, ik heb een cursus trialrijden gevolgd bij negenvoudig trialkampioen Alex van den Broek, ik heb de Supermotard-cursus van Marcel van Drunen gevolgd en ik heb mijn eerste meters op het TT-circuit van Assen gereden (wat was dat ontzettend gaaf!) tijdens de CRT-opstapdag die de KNMV elk jaar tijdens de herfstvakantie organiseert. Vet cool en vooral heel leerzaam, want in elke tak van motorsport steek je toch weer nieuwe dingen op.
Maar beslist het allerleukste wat ik tot nu toe heb gedaan was mijn debuut in een echte competitiewedstrijd. Op Pinkstermaandag heb ik tijdens een brommerrace van de SOWB mijn eerste wedstrijd in de Yamaha TZR50 Cup gereden. Dat ging zelfs zo goed dat ik tijdens mijn eerste wedstrijd meteen een derde podiumplaats heb behaald! Daardoor werd het pas echt gaaf!
Ik moet eerlijk bekennen dat ik vooraf wel mijn bedenkingen had of ik wel genoeg rij-ervaring had om zomaar de sprong in het diepe te wagen. Maar mijn vader had gelijk: in een wedstrijd weet je meteen wat je goed of fout doet. En bovendien leer je heel snel de goeie lijnen rijden! Hoewel ik voor de eerste training bloednerveus was en in het begin nog vreselijk moest wennen aan de motor, begon ik er steeds meer zin in te krijgen. Voordeel is wel dat je bij de SOWB echt veel kunt rijden: naast een vrije training en een kwalificatie rij je ’s middags ook nog eens twee manches van tien ronden. Dat scheelt! Want het is pas door veel te rijden dat je een bepaald ritme kunt opbouwen.
Bij de SOWB heb je zoveel klassen dat een aantal categorieën worden samengevoegd. Zo werd in Staphorst de Yamaha TZR50 Cup samengevoegd met de Supermotard en de scooterklasse. Dat zijn pas de echte snelle jongens, want zij rijden met 70cc brommers die ook nog eens helemaal geprepareerd zijn voor het kampioenschap.
En dat gaat er bepaald niet zachtzinnig aan toe. Om die reden werd er ook in vlagen gestart, waarbij de langzamere TZR50-cup om begrijpelijke redenen als laatste van start ging. Per slot van rekening is de TZR50 Cup bedoeld als opstapklasse waar je al vanaf je 11 jaar aan kunt deelnemen. Wat niet wegneemt dat de kick van het slipstreamen, uitremmen en inhalen precies hetzelfde is als in elke andere race-klasse.
Yamaha ondersteunt de TZR50 Talent Cup waardoor je korting krijgt op de aanschaf van je motor en op de aanschaf van je racepak. Daarnaast krijg je ook prijzengeld per wedstrijd en kun je een VIP-arrangement voor de TT van Assen winnen. De Yamaha TZR50 is ook een echte race-replica van de YZF-R1: 6 versnellingen, schijfremmen, 17-inch-wielen, race-uitlaat... Kortom, je voelt je al snel Valentino Rossi. En al helemaal, als je zoals ik zomaar twee keer derde wordt in je allereerste race! Dat gevoel is echt onbeschrijflijk zo ontzettend gaaf. Komend weekend mag ik het nog een keertje proberen: op het kartcircuit van Berghem wordt namelijk de volgende race voor de TZR50 cup verreden. Of ik dan weer op het podium terecht kom? Ik hoop van wel.
Alle informatie over de TZR50 schakelbrommer vind je op www.yamaha-motor.nl/products/scooter/50cc/TZR_LT.jsp. En uiteraard kun je ook bij alle Yamaha-dealers terecht voor informatie. De website van de TZR50 Talent Cup vind je op: www.yamaha-motor.nl/tzr50. En mocht je een keer zelf aan een wedstrijd willen deelnemen, dan kun je alle informatie (incl. de wedtrijdvoorwaarden) terugvinden op de site van de SOWB: www.sowb.nl.
Het is een tijdje stil geweest in de weblog van Wheely-Boy op MOTO73.nl. Niet zo gek als je kijkt naar zijn programma. Hoogste tijd voor een korte terugblik, door de freestyle stuntrijder zelf.
Om te beginnen heb ik 4 dagen demonstraties gegeven op de MOTORbeurs in Utrecht in niet al te gunstige weersomstandigheden zoals kou, een pittige wind en regen. Uiteraard waren er ook dagdelen waarin de weersomstandigheden een stuk gunstiger waren, wat het voor het publiek ook een stuk aantrekkelijker maakt om te komen genieten wat er allemaal met motoren mogelijk is buiten het ‘normaal’ rijden.
De 2 opvolgende evenementen waar demonstraties gegeven werden waren bij de Racing Expo in Leeuwarden (23 en 24 februari) en Motorcycle Event Zwolle (7, 8 en 9 maart). Een feit wat deze evenementen gemeen hadden was dat het gehele actie gedeelte van de evenementen indoor gehouden werd. Dit had wel zo zijn voordelen gezien de vlakke ondergrond die er in de indoorhallen lag, plus het feit dat er winterse weersomstandigheden voorspelt waren voor het weekend van 8 en 9 maart… Tijdens de demonstraties bij Motorcycle Event in Zwolle heb ik gebruik gemaakt van de aanbieding die de goed georganiseerde organisatie aan de deelnemers van het evenement aanbood. Het betrof een overnachtingen in een hotel in Zwolle. En dat is heel goed bevallen.
De volgende demonstratie was een redelijk bijzondere, met andere woorden eentje die niet vaak voorkomt. De zoon van een kennis hield de welbekende spreekbeurt op de basisschool over motoren, en ik heb aangeboden om aan het einde van zijn spreekbeurt een demonstratie te geven op het schoolplein als extra toevoeging aan zijn spreekbeurt. Hij heeft als cijfer ´zeer goed´ gekregen, mede doordat hij de spreekbeurt compleet heeft gemaakt om aan het einde een stunt demonstratie te laten geven door mij voor zijn klasgenoten en leraren.
Begin mei was het tijd om weer 2 maal naar Brabant af te reizen voor demonstraties. Ditmaal was het ONK Supermoto in Boekel aan de beurt, een mooie combinatie van een officiële supermoto wedstrijd met daarbij een stuntrijder die onder andere op zo’n motor stunt. Het was voor mij een erg leuke ervaring om de jongens die echt voor het kampioenschap knokken van dichtbij te zien knallen op die machines, en andersom heb ik aan de deelnemers en bezoekers van deze wedstrijd kunnen laten zien wat nog meer mogelijk is met een redelijk standaard Supermotard fiets. Het weer speelde ten tijde van dit weekend een erg grote rol, een strak blauwe lucht, geen zuchtje wind en rond de 25 graden Celsius. Wat wil je nog meer?
De week daarop (11 mei) was het wederom raak in het Brabantse Boekel, nu namelijk bij Motorclub MAC Nova ’83 die hun 25-jarig bestaan vierde bij hun clubhuis middels een receptie voor leden en dergelijke. Hier was voldoende ruimte in de vorm van een mooi stuk asfalt waarop de demonstraties gegeven werden, het was nog steeds ‘ korte broeken’ weer en er was erg enthousiast en geïnterneerd publiek aanwezig. Leuke details zijn altijd dat sommige mensen die al op leeftijd zijn uit het publiek, vaak niet eens het besef hebben wat tegenwoordig allemaal met motorfietsen gedaan word in de vorm van stunts en hier komen na de demonstraties dan ook vaak leuke gesprekken door op gang met die personen.
Dan ander nieuws uit het voorjaar, er is een grote bestelbus gekomen die inmiddels zijn dienst doet voor het vervoer van mijzelf, de motoren en andere spullen en onderdelen naar demonstraties en trainingen. Ik ben zelf bezig met de indeling van de bestelbus, om er een zo goed mogelijk ‘ multifunctioneel’ voertuig van te maken, in mijn volgende update hoop ik foto’s te hebben van het complete geheel.
Verder is de lijst met sponsors uitgebreid in de afgelopen maanden, zo krijg ik nu volledige ondersteuning van de gereedschapfabrikant Facom, die al het gereedschap verzorgt en beschikbaar stelt om aan mijn stuntmotoren te sleutelen met professioneel gereedschap en zo de motoren in topconditie te houden. Helmfabrikant Shoei is ook een toevoeging aan de lijst met sponsoren, deze verzorgt nu (naar mijn inziens) het belangrijkste veiligheidsmiddel voor op de motor, namelijk de helm. Ik rij dit jaar op beide motoren met de offroad helm van het type V-Moto - Veer TC-5, mede door het lichte gewicht wat erg van belang is.
De eerste twee wedstrijden zitten er op. Dit seizoen ga ik het supermotokampioenschap bij de KNMV rijden op een Aprilia SXV 4.5. Omdat ik nog onderweg naar Dakar was, moest ik helaas de eerste wedstrijd in Westkapelle missen, maar op 13 april in Lelystad was het dan zover: de eerste wedstrijd.
De vrije training was de eerste keer dat ik op de Aprilia zat en het was dan ook vooral flink wennen.Omdat de MON geen supermotokampioenschap meer heeft, is het bij de KNMV-wedstrijden erg druk ditjaar. De bijna 75 deelnemers bij de Nationalen werden dan ook verdeeld over twee groepen. De training gebruikte ik vooral om te wennen aan de motor en het circuit te verkenen. Oeps, dat was niet zo handig...
Ik was er vanuit gegaan dat er een vrije training en vervolgens een kwalificatietraining zou zijn , maar dat had ik niet helemaal goed begrepen. Er was slechts één training waarvan de eerste vijf minuten vrij was, en het aansluitende kwartier voor de kwalificatie. Een 61e plaats van de 74 deelenemrs was mijn deel. Ik zou in groep B starten vanaf een 21e plaats.
De start van de eerste manche was in één woord perfect. De Aprilia schoot als een kogel van zijn plek en bij het uitkomen van de eerste bocht zat ik rond de tiende plek. Ik had even wat tijd nodig om in mijn ritme te komen waardoor er een aantal snellere jongens me voorbij kwamen, maar naarmate de race vorderde ging het steeds beter. Ik verloor nog twee plaatsen toen ik een gevallen rijder moest ontwijken en door het gras moest, maar met de 18e plaats was ik best tevreden.
Bij de start van de tweede manche stond ik wederom aan de buitenkant en was ik weer als een raket weg (al zeg ik het zelf). Vertrokken vanaf de 21e plaats en bij de eerste doorkomst lag ik 13e. Halverwege de wedstrijd was ik teruggezakt naar plaats ijftien, maar ik kon mijn voorgangers goed volgen. Toen de wedstrijdleider het bord voor de laatste ronde toonde, ging ik er nog even goed voor zitten. En ja hoor, het lukte me om mijn voorgangers terug te pakken en ik werd als 13e afgevlagd.
Ik had het steeds beter naar mijn zin op de RXV 4.5 4n dat blijkt wel uit de rondetijden. Mijn snelste rondetijd realiseerde ik in de allerlaatste ronde van de tweede manche. Dat geeft hoop voor de volgende wedstrijd.
Deze werd op 4 mei vereden op het industrieterrein van het Brabantse Boekel. Nederlands kampioen Marcel van Drunen (oud-GP crosser) had meegeholpen met de aanleg van de baan en dat was duidelijk. Twee zware offroadstukken met flinke schansen er in! Bovendien zaten er stukken klinkerweg in die niet bepaald het predicaat ‘biljartlaken’ verdienden. Bij aankomst ben ik eerst maar eens een rondje over de baan gaan lopen om te kijken wat me te wachten stond. De lange stukken op het verharde kwamen me niet zo slecht uit want de Aprilia tweecilinder heeft een behoorlijk hoge top in vergelijking met de eencilinder waar de meeste concurrenten mee rijden.
De traning verliep redelijk goed en mijn 60e tijd (van de 85 deelnemers) was net voldoende voor een plaatsje in de B-groep. Zou ik 2/10 seconde langzamer zijn geweest dan had ik in groep C moeten rijden. Ik wist niet zo goed of ik hier blij mee moest zijn, want het had natuurlijk ook wel leuk geweest als ik vooraan in groep C had kunnen rijden, maar achteraf was het wel goed.
Ik moest vanaf de 30e en laatste plaats starten dus kon het alleen maar beter worden. De start verliep redelijk goed en ik kon een paar plaatsjes winst boeken. Het rijden ging boven verwachting soepel en ik kon eenvoudig meekomen met de rijders voor me. Na een paar ronden kwam ik echt goed in mijn ritme en haalde ik de een na de ander in. Op het onverharde kon ik mijn plaats verdedigen en op het verharde pakte ik telkens veel winst. Bij het ingaan van de laatste ronde was ik op de 19e plaats aangekomen en ik voelde dat er meer in zat. Ik ging er even goed voor zitten en maakte maar liefst vier plaatsen winst! Vijftiende vanaf de 30e startplaats, mijn dag kon niet meer stuk.
De tweede manche was eigenlijk een kopie van de eerste. Langzaam maar zeker kwam ik naar voren en in de laatste ronde kon ik op het onverharde stuk voor de finish twee rijders in één keer passeren. Een 16e plaats was mij deel en dat leverde me ook de 16e plaats in mijn groep op. In totaal eindigde ik op plaats 37 van de ruim 80 rijders en daarmee was ik wel tevreden.
Wél ben ik tot de conclusie gekomen dat ik de komende tijd echt eens moet gaan trainen op het onverharde. Als ik het springen iets beter onder de knie kan krijgen dan kan ik daar nog een hoop mee winnen. Al met al begin ik aardig te wennen aan de Aprilia en verwacht ik dat ik de komende wedstrijden nog wel iets verder naar voren kan eindigen. De volgende wedstrijd wordt vereden in het Achterhoekse Zelhem op 18 mei.
Sjoerd Schippers # 373 Aprilia Benelux Supermoto Team
Afgelopen zaterdag (3 mei) was het de eerste keer dit seizoen dat RacingHarderwijk van start ging in de DamenLeathers SV-Cup. Om goed beslagen ten ijs te komen is de SV650 afgelopen winter flink onder handen genomen door Suzuki importeur B.V. Nimag.
De versnellingsbak is compleet vernieuwd en zijn er een tal van nieuwe onderdelen in het blok gemonteerd. De versnellingsbakproblemen, waarmee ik vorig seizoen te kampen had, zijn nu voltooid verleden tijd. Bovendien produceert de tweecilinder veel minder trillingen dan voorheen.
Omdat ik voorafgaande het raceseizoen geen tijd had om te trainen keek ik vol spanning uit naar de eerste tijdtraining. Deze verliep redelijk goed. Ik zat snel in een lekker ritme, de motor en veerafstelling voelde goed én de rondetijden waren goed voor een 4e tijd. Voor de tweede kwalificatie hebben we de bandenspanning aangepast om meer grip te creëren aan de achterkant. Dit pakte goed uit, want ik reed meteen een seconde sneller. Helaas was dit niet genoeg om de startpositie te verbeteren. Omdat iedereen steeds sneller rond ging was mijn tijd goed voor een zesde plaats op de startgrid.
Met een plek op de tweede startrij was ik gebrand op een goede start in de wedstrijd, en dat lukte. Ik ging als 5e de eerste bocht in en kwam na de eerste ronde als 4e door. Heel even kon ik doorstoten naar de 3e plaats, maar door iets te vroeg te remmen voor de Ruskenhoek moest ik deze plaats weer inleveren. Jammer, maar toch was het in de eerste vijf ronden van de race een bijzonder gave strijd. De kopgroep bestond uit een mannetje of acht en het was constant stuivertje wisselen qua positie. Op een gegeven moment lag ik op de 7e plaats achter Erwin Druijf. Die probeerde op zijn beurt Jost ter Horst en Matthijs Keddemann in de Haarbocht uit te remmen. Helaas liep dit niet goed af, alle drie kwamen ze ten val en ik kon één van de motoren ternauwernood ontwijken. Hierdoor verloor ik direct de aansluiting op de drie koplopers, Niek Leeuwis, Sebastiaan Spek en Fred van Voorst. Achter me was ook een gat ontstaan van een aantal seconden, daar vochten Jolle Wind, Johan Goudemond en Pieter Klaas de Vries om iedere centimeter van de baan. Omdat m’n SV in de laatste ronden behoorlijk begon te glijden over het voor- en achterwiel én ik het gat naar m’n voorganger toch niet meer dicht kon rijden, besloot ik om geen risico’s meer te nemen en de wedstrijd relatief rustig uit te rijden. De 4e plaats was een feit.
Natuurlijk wil ik iedereen (familie, vrienden en sponsoren) bedanken die tijdens deze zonovergoten dag naar Assen is gekomen om ons te steunen en aan te moedigen.
RacingHarderwijk wordt mede mogelijk gemaakt door:
MOTO73 Suzuki Nederland CRT Damen Leathers Shoei Tapijthuis Harderwijk Karin Kramer Fotografie Pirelli Hein Gericke Sukses Reklame Harderwijk
Mijn naam is Martin Helbig (38) en woon sinds drie jaar in Kleve, Duitsland. Sinds mijn 19e rij ik al motor. In 2005 heb ik een nieuwe R1 gekocht, die ik heb omgebouwd tot de Yamaha 2006 van Noriyuki Haga. Het was een hele klus en wat ik allemaal heb gedaan om van mijn motor een replica te maken, lees je hieronder.
Zolang Haga rijdt, ben ik al fan. Ik heb altijd het idee gehad om mijn R1 om te toveren tot de Yamaha van Haga, omdat de kleurstelling heel goed bij deze motor past. Maar het kwam er steeds niet van. Totdat ik een ongeluk kreeg. Ik reed op mijn motor ter hoogte van Meppel, naar de TT. Daar heeft een automobilist me met opzet twee keer geramd, waardoor ik ten val kwam. Snelwegagressie, zoals men dat noemt. Mijn motor heeft toen een behoorlijke stuiter gemaakt en is tegen de betonnen muur gegleden. Natuurlijk was ik ook niet helemaal zonder kleerscheuren eraf gekomen en moest ik naar het ziekenhuis. Na mijn ontslag uit het ziekenhuis, ging het stukje bij beetje beter. Samen met mijn vrouw ben ik naar de dealer in Kleve geweest, om te kijken wat er van mijn R1 over was.
Volgens het rapport dat was opgemaakt, was de motor economisch total loss. Ik heb toen besloten om het wrak te houden en te gaan opknappen, ik ben voorheen chef werkplaats in een motorzaak geweest, dus kennis genoeg. Omdat mijn motor toch moest worden opgebouwd met een hoeveelheid nieuwe onderdelen, heb ik besloten om hem nu toch echt om te bouwen tot de Haga R1 uit 2006. Ik moest na het ongeluk een tijd rust houden thuis, waardoor ik dus mooi de tijd had om aan mijn project te beginnen.
Vorig jaar augustus ben ik begonnen met de demontage van de beschadigde delen en heb ik nieuwe onderdelen besteld, zoals Renthal handvatten, opklapbare rem- en koppelingshendel, nieuwe kuipdelen, andere vering en verstelbare voetsteunen van Gilles Tooling. Verder heb ik ook andere inlaatkelken en Termignoni carbon einddempers besteld. Bovendien heb ik een andere mapping toegepast. Toen ik deze bestelling binnen had, heb ik de motor eerst weer helemaal opgebouwd om te zien hoe het stond. Ook heb ik een aantal weken weer gereden, om het gevoel terug te krijgen.
Begin oktober 2007 heb ik eerst allemaal foto’s van de Haga R1 op cd gezet en daarmee naar een reclamebureau gegaan. Daar zijn sjablonen voor de reclame gemaakt. Alle reclame die op de motor zit is namelijk gespoten en de plaatsen waar het moest komen zijn zeer nauwkeurig opgemeten. Dit was trouwens niet goedkoop!
Daarna ben ik begonnen om de motor de tweede keer te demonteren, zodoende stond er alleen nog een frame met twee wielen in de schuur. Na het demonteren heb ik de delen die nog gerepareerd konden worden met hars en polyester gemaakt en opgeschuurd. Na het schuren heb ik ze in de grondverf gezet en daarna alles van de motor wit gespoten. De reclame teksten zijn namelijk wit en als je de basiskleur al in dezelfde kleur hebt, is het allemaal een stuk eenvoudiger.
Na het spuiten moest ik de motor weer opbouwen, in verband met de belijning die over de tank en kuip loopt, anders lopen ze niet goed in elkaar over. Ook kon ik meteen de spuitmallen voor de tekst op de diverse kuipdelen plakken, zodat ik deze in andere kleuren kon spuiten. Maar voordat ik dit kon spuiten, moest ik alles weer demonteren. Ik heb toen ook de cijfers erop gespoten en de andere kleuren, zoals rood en zwart. Aangezien de spuiterij doordeweeks vol gepland was, moest ik in het weekend aan de slag. Maar het was voor een goed doel!
Na het spuitwerk heb ik alles gepolijst en drie lagen van een nieuwe soort blanke lak erover gedaan. Deze lak is niet krasgevoelig en bovendien voel je niets van de verdikkingen van de verf. Een week lang heb ik de onderdelen in de spuitcabine laten liggen, zodat het goed kon uitharden. Daarna heb ik op mijn gemak alles weer gemonteerd op de motor.
Daarna heb ik mijn nieuwe dempers van Termignoni er onder gezet. Nu is mijn R1 exact dezelfde als waarmee Haga het seizoen van 2006 heeft gereden. Dit project heeft ongeveer van begin tot eind 2.5 maanden in beslag genomen. Mijn Haga R1 Replica heeft tijdens de Kerst en Oudjaarshow bij de Yamaha-dealer in Duitsland gestaan en aardig wat bekijks gehad. Yamaha Duitsland heeft zelf ook gekeken en vond het een ‘zeer geslaagd project’. Iets om trots op te zijn, toch!
Na de verplaatsing van de paasraces op Assen naar 19 en 20 april was het circuit van Hockenheim het theater van de eerste race meetellend voor het Open Nederlands Kampioenschap.
Op het moment dat de ONK kalender gepubliceerd werd en ik zag de er een race op het circuit van Hockenheim gepland stond, had ik al zin om daar heen te gaan.
Zelf heb ik daar nooit eerder gereden en kende ik het circuit alleen nog maar van de Formule 1 en de DTM op televisie. Helaas bleek wel dat we het korte circuit zouden rijden maar gelukkig bleef het gedeelte waarbij je het gevoel hebt dat je een stadion binnen komt rijden gehandhaafd. De pitbox die ik deelde met Supersport rijder Kervin Bos was op donderdagavond al snel ingericht waardoor direct een begin kon worden gemaakt met de voorbereidingen voor de vrije trainingen op de vrijdag. Na enige oponthoud bij de technische keuring kon de eerste vrije training om 14.00 uur beginnen. Omdat het circuit voor mij helemaal nieuws was, wilde ik deze sessie gebruiken om de baan te leren kennen. Bijkomend voordeel was wel dat het lekker weer was, echter wisten ik op dat moment nog niet wat ons boven het hoofd zou hangen de rest van het weekend. Beiden sessies van de vrijdag verliepen erg goed en, al had het wel iets sneller gekund, had ik een redelijke vooruitgang geboekt gedurende de dag.
Vanaf het moment dat ik op zaterdagochtend wakker werd, hoorde ik al dat het stevig aan het regenen was. Dit was een slecht teken want als het nat is op Hockenheim dan is de baan erg glad en onvoorspelbaar. Er was geen twijfel mogelijk en de regenbanden werden gemonteerd en bij gebrek aan beter hees ik mezelf in een motorregenpak. Gemodificeerd met flink wat ducktape tegen het klapperen ging ik de baan op. Direct bij het uitrijden van de pitsstraat en aanremmend voor de eerste bochten voelde ik al dat het niet helemaal goed zat met de voorkant van de motor. We hadden tijdens de voorjaarstraining een goede regenafstelling gevonden, echter bleek dit niet te werken in deze omstandigheden. Ik was niet de enige die moeite had met de combinatie regen en een onvoorspelbaar circuit want ik moest regelmatig uitwijken voor rijders, motor en andere onderdelen welke op de natte baan lagen. De omstandigheden konden onmogelijk slechter zijn gedurende de tweede kwalificatie dus ik besloot geen risico te nemen en voortijdig binnen te komen. Na overleg met het team van Swen Ahnendorp werd een nieuwe afstelling gevonden voor de problemen aan de voorkant van de Yamaha. Zoals gehoopt hield het vlak voor de tweede kwalificatie op met regen. De baan was nog wel nat maar de omstandigheden waren een stuk beter dan tijdens de ochtend sessie. Het ging dan ook direct stukken beter! Het ritme was erg goed en kon een goed constant tempo aanhouden. Na een kleine pitsstop had ik nog 10 minuten om mijn kwalificatietijd scherper te zetten. Ik hoorde al wel van het team dat ik op dat moment gekwalificeerd zou zijn, maar wilde geen risico lopen en wist dat ik nog geen foutloos rondje had gereden. Het lukte om nog 4 ronden te rijden en mijn tijd te verbeteren waardoor ik op een 31 startpositie uitkwam.
Na flink wat regen in de ochtend kon de race verreden worden onder droge omstandigheden. Ik had een prima start en zat goed aan de binnenkant van de eerste bocht en kon zonder al te veel geduw en getrek mijn race beginnen. Er ontstond een groepje in het middenveld waar ik mijn pijlen op gericht had en heel langzaam kon aansluiting vinden. Het snelheidsverschil was dermate klein dat ik daar wel een paar ronden over gedaan heb. Omdat er gereden werd op het korte circuit richting het einde van de race plotseling blauwe vlaggen gezwaaid. Dat doet even zeer maar het is erg gaaf om Swen Ahnendorp en Ron van Steenbergen als aan een touwtje voorbij zien komen. Door de plaatsten die ik bij de start gewonnen had eindigde ik als 29ste. Er is nog een lange weg te gaan maar dit resultaat geeft wel vertrouwen en ik heb nog een aantal trainingsdagen gepland. Hierin moet ik toch nog meer snelheid vinden want de concurrentie in de Supersport klasse is dit jaar erg groot.
Op 19 en 20 april wordt in Assen de race verreden welke ter vervanging van de paasraces is ingelast. Uiteraard ben ik weer van de partij!!
Het afgelopen jaar heb ik verschillende keren verslag gedaan van mijn verrichtingen in de Supercup 600. In 2008 ga ik dat ook doen, echter met één verschil: Ik stap over naar het ONK Supersport.
Het team dat vorige jaar nog aan de start stond met de naam Kremer Racing heeft een nieuwe titelsponsor: DVBS. Daarom is de naam anders dan in voorgaande jaren. De naam van DVBS stond overigens vorig jaar ook al op de kuip. Ik ga in het grote startveld rijden op de nieuwe Yamaha R6, die geprepareerd is door Ahnendorp tuning. Over enkele weken vertrekken we met het hele team naar Rijeka (Kroatië) waar ik eindelijk met de Yamaha mag rijden. Ik ben erg bij met deze nieuwe Yamaha.
Aan het einde van het seizoen kwam ik in contact met het team van Swen Ahnendorp. Na een bezoek aan het bedrijf in Duitsland en een testsessie op het circuit van Zolder was ik er helemaal van overtuigd dat op deze Yamaha mijn naam moest staan. Gelukkig was DVBS bereid om mij hierin te gemoed te komen. Samen met bestaande én ook nieuwe sponsoren is de overstap naar het ONK nu een feit.
Via de MOTO73- weblog zal ik iedereen op de hoogte gaan houden van de ontwikkelingen binnen het team en natuurlijk zal ik ook na elke wedstrijd een verslag maken. De aftrap voor het nieuwe seizoen is afgelopen weekend ingeluid met de presentatie van het team DVBS-Racing. Het was erg gezellig en alle sponsoren en racevrienden waren erg enthousiast over de plannen voor 2008.
