Op onder andere de MOTORbeurs in Utrecht en op de FMX Fever in Ahoy kun je dit jaar weer van Stephan Gruijs genieten. Samen met deze stuntrijder kijken nog even terug naar zijn succesvolle deelname aan het KTM festival van 2007.
Het is donderdag en ik sta op het vliegveld van Brussel waarvan ik vertrek naar Budapest Airport, om daar vervolgens rond 20.00 uur aan te komen met de medewerkers van KTM Nederland en een aantal KTM dealers. Het was mijn eerste vliegervaring en die is goed bevallen.
Eenmaal aangekomen, worden we vervoerd naar het hotel waar diverse KTM importeurs uit Europa gedurende drie dagen verblijven. De volgende dag (vrijdag) staat een van mijn stuntshows gepland in de middag, waarvoor ik eerst enige voorbereiding tref in het hotel. Met een touringcarbus worden we naar het circuit gereden, dit ligt op zo’n 15 minuten afstand van het hotel. Het festival is groot, erg groot! Het hele circuit ziet oranje, de kleur van KTM.
Overzicht rijder paddock
In een oogopslag zie ik al dat er veel te doen zal zijn deze dagen. Buiten mijn stuntshows om, kun je er ook met enduro’s, crossers, supermotards op gereden worden. Een medewerker van KTM Nederland is met een van de trucks al eerder deze week vertrokken naar het circuit met alle motoren, waaronder mijn stuntmotor, en spullen welke niet mee konden in het vliegtuig.
Nederlandse KTM Truck en party tent
Rond het middaguur geef ik de geplande stuntshow, die plaatsvindt achter de pits welke normaal gebruikt word tijdens Formule 1 races. Mijn stuntshow verloopt perfect en er zijn veel enthousiaste mensen aanwezig uit verschillende landen! Aan hun kleding zie ik dat ze eigenlijk allemaal KTM rijden of iets met het merk van doen hebben.
Podium circle wheelie
Rolling stoppie 180 graden draai
Nadat ik heb geluncht, ga ik zelf eens met mijn motor de andere activiteiten rondom het hele circuit bekijken, want dat waren er nog al wat. Je kunt met de motor, lopend of met welk vervoersmiddel dan ook bijna het hele circuit aan de buitenkant rond rijden, langs de tribunes waar normaal het publiek zit. Dit is dan ook iets wat ik een aantal keer heb gedaan om wat foto’s te maken vanaf diverse plekken, gezien het grote hoogteverschil kon je namelijk het gehele circuit mooi overzien.
KTM rijder paddock vanaf de andere kant van circuit
‘s Avonds wordt er gegeten in een grote partytent waar een restaurant in opgezet is. In een partytent daarnaast vinden modeshows met KTM kleding en presentatie van de nieuwe modellen plaats.
Rond een uur of tien vertrekt dezelfde touringcar die ons naar het circuit gebracht heeft weer terug naar het hotel waar iedereen zijn kamer opzoekt om de volgende dag weer vroeg op te staan (7.00 uur!) voor het ontbijt in het hotel.
Hotel kamer
Opkomende zon voor de laatste dag van het festival
De volgende twee dagen (zaterdag en zondag) verlopen ongeveer hetzelfde, met in ieder geval droog weer. Na afloop van de stuntshows ga ik kijken bij de andere Europese KTM stuntrijders uit Duitsland en Finland. Zo wisselen we ervaringen, tips, technische informatie en dergelijke uit. We kijken ook met veel bewondering naar de motoren, die worden gebruikt om op te stunten. Iedereen past namelijk zijn of haar stuntmotor op een eigen manier aan. Hoe iemand anders dit doet, is altijd leuk om te zien. Tevens vind ik die dag op het circuit een ontzettend mooie ‘stuntspot’; een plek om te kunnen stunten, in een normale manier vertaald. Het is een stuk vlak beton waar vrijwel niemand komt en het ligt helemaal aan de zijkant van het circuit. Deze plek heb ik de dagen ervoor over het hoofd gezien.
Zogenaamde ‘stuntspot’ op het circuit
Op deze plek rijd ik mijn motor en mezelf dan ook warm voor de volgende shows die ik nog heb, wat erg belangrijk is. Maar ook aan alle gezelligheid komt een einde, zo ook aan het KTM festival 2007. Zondagavond worden we voor de laatste keer teruggereden naar het hotel, waarna we nog even een restaurant opzoeken in het rijke gedeelte van de stad Budapest. Maandagochtend staat de vlucht richting Brussel gepland vanaf Budapest Airport , dit verloopt allemaal spoedig en zonder vertragingen.
Ik zal mezelf eerst even voorstellen: Stephan Gruijs, wonende te Zaandam, met als grootste hobby Freestyle Stuntriding. Ik ben al langere tijd actief als stuntrijder in voornamelijk Nederland, maar ik rij ook wedstrijden in het buitenland.
Wat ik onder andere al bereikt heb sinds ik 4 jaar geleden begonnen ben met deze sport is het winnen van het Nederlands Kampioenschap Stuntrijden 2005 in Assen, driemaal de eerste plaats op de DSF Awards met de Longest No Hander Wheelie, Most Wheelie Circles en Most Extreme and Technical Show.
No Handed Wheelie circle op KTM (Foto: Clink @ Streetfighters Magazine)
Eind 2003 zag ik een film van mijn vader waarin hij bijna altijd op één wiel voorbij kwam. Daarna was ik verkocht. Op mijn Derbi Senda SM50 begon ik voorzichtig aan mijn eerste stunts. Bij stuntrijden gaat het voornamelijk om ervaring. Iets dat je alleen maar kunt opdoen door veel te trainen.
No Handed Highchair Wheelie Circle op Honda (Clink @ Streetfighters Magazine)
Nadat ik in 2005 op Assen Nederlands Kampioen Stuntrijden (categorie B) werd, ging het snel. Ik ging harder trainen en stapte over naar een CBR600F3. Deze heb ik omgebouwd tot zogenaamde Streetfighter (ideaal voor stuntrijden) en het trainen kon beginnen. De overstap van een brommer naar een zware motorfiets kostte weinig moeite.
De CBR600RR
Na een goed 2006 seizoen, waarin ik veel getraind heb en veel stuntshows heb gegeven, vond ik het tijd worden om mijn stuntmotor (CBR600F3) te vervangen door een nieuwere motorfiets. Het werd een CBR600RR van Brouwer Motorsport uit Nijkerk. Deze Honda is een stuk lichter, heeft injectie en een betere opbouw voor stuntrijden.
Video: Stephan in actie!
In het voorjaar van 2007 heb ik een driejarig contract als stuntrijder voor KTM Nederland getekend, als stuntrijder voor KTM rijd ik nu op een KTM 250 EXC-F 2007, een enduro model geheel omgebouwd tot stunt-supermotard.
KTM 250 EXC-F
Met deze motor heb ik het grootste deel van 2007 stuntshows gegeven, onder andere tijdens de KTM On Tour en het KTM Festival in Hongarije.
Voor verdere informatie over mij zoals actiefoto’s, videobeelden of het boeken van stuntshows kun je surfen naar mijn website’s www.ktm-stuntrider.nl en www.wheely-boy.nl.
In mei 2006 begon Raymond de Haan met motorcrossen. Dat het een verslaving zou worden, had hij toen niet gedacht. Anderhalf jaar later stond hij aan de start van de Red Bull Knock Out. Benieuwd hoe het Raymond verging? (Foto: Jack Uges)
In november 2006 was ik met Xander Vriens als toeschouwer bij de eerste editie van de Red Bull Knock Out in Scheveningen. Het weer was guur: veel wind, regen en erg koud. Op weg naar huis zei ik tegen Xander: “Volgend jaar sta ik hier aan de start!”, waarop hij reageerde: “Dan ben ik er ook bij, als jouw monteur/benzinevuller.”
De dagen na die wedstrijd meldde ik mij bij mijn fysiotherapeut die ook (geblesseerde) mensen begeleid in een MedischTrainingsCentrum in Amersfoort. De week daarop had ik mijn eerste persoonlijke fitnessprogramma om serieus aan mijn conditie en kracht te werken. Dat hield in dat ik twee keer per week ongeveer in totaal vier uur aan het trainen was. Ik had een doel: het uitrijden van de tweede editie van de Red Bull Knock Out met mijn KTM 125cc motor.
Zelfs tijdens een werkbezoek aan HongKong trainde ik op de zestiende verdieping van ons hotel. Bij de lokale motorcrossbaan probeerde ik regelmatig zo veel mogelijk te trainen. Om meer ervaring op te doen, ben ik ook naar de banen in Ermelo, Berghem, Heerde en Arnhem gegaan.
Waanzinnig, om met 499 andere motoren van start te gaan! (Foto: flohagena.com / Red Bull Photofiles)
In juli ging de inschrijving voor de Scheveningse wedstrijd open en ik heb zo snel mogelijk gereageerd. Er was plaats voor 500 rijders. Daar moest ik nu absoluut bijzitten. Afgelopen oktober besloot ik na een goede trainingsmiddag dat ik het volgende weekend voor het eerst aan een clubwedstrijd in Amersfoort zou deelnemen. Ik wilde wel eens meemaken hoe zo’n start zou gaan. In dit geval met 20 motoren tegelijk. Het resultaat: Kwalificatieplaats zeventien (van 21 rijders), eerste race vijftiende, tweede dertiende race.
Daarna kreeg mijn motor voor de tweede keer een nieuwe zuiger. Dat werd gedaan door Peter Buitenhuis Racing. De week voor de grote wedstrijd moest ik hem nog minimaal een uurtje inrijden. Dat deed ik op een bouwterrein in Vathorst. Om daar te rijden was niet de bedoeling, want ik rijd met die motor alleen op crosscircuits. Maar het weer was die dag en de dagen ervoor zo slecht, dat alle officiële circuits gesloten waren.
Het weer kon mij niet slecht genoeg zijn. Toen het begon te stortregenen zette ik mijn helm op, om rondjes te maken. Ik wilde op alles voorbereid zijn, dus ook waterige omstandigheden. Het water stond in mijn laarzen, ging dwars door mijn (extra aangetrokken) jas heen en ik was tot op mijn ondergoed doorweekt. Maar de motor was ingereden. De dag daarna bracht ik de KTM alvast naar Buitenhuis Racing, omdat ik met Peter zou meerijden in zijn motortransportbus naar Scheveningen. Hij zou zelf ook meerijden.
Om ook iets voor mijn sponsors terug te doen, heb ik speciale stickers laten maken, met de sponsorlogo’s erop. Dacht ik even op te plakken, maar daar bleek ik toch twee uur mee bezig te zijn geweest. De donderdagavond voor de Red Bull Knock Out was ik in Rotterdam toen ik besloot om via Scheveningen naar huis te gaan. Ik wist niet wat ik zag! Het parcours was veel zwaarder als het voorgaande jaar...
Zaterdagavond nog bij Peter de motor voorzien van een schoon oliefilter, afgetankt en helemaal ingespoten met siliconenspray. Thuis de apart gehouden pasta klaargezet en alvast verse jus d’orange gemaakt. Daarna heb ik redelijk kunnen slapen. Op zondagochtend stond ik om 5.25 uur bij Peter voor de deur. Vanaf 06.00 uur ging rennerskwartier bij de Visafslag in de Scheveningse haven open. We hadden een goede plek tussen alle bussen, campers en vrachtwagens. Toen dacht ik even terug aan mijn eigen oude aanhangertje... Om 07.00u konden we ons startnummer en deelnemershesje ophalen.
Hoe is het mogelijk! Sta ik op de officiele redbull foto met startnummer 283 (Foto: flohagena.com / Red Bull Photofiles)
Daarna gingen we met een klein groepje het circuit verkennen. Er was zelfs een klaverblad gebouwd, die op twee manieren te berijden was. Aan de hoeveelheid bulten leek geen eind te komen. Bij de grote schansen was er altijd een ‘bypass’, een omweg om de schans te ontlopen. Behalve bij een, en daar heb ik toch wel even bij staan kijken hoe ik die zou gaan nemen. Sponsor Iwan was ook gearriveerd, omdat hij voor KTM ging werken die dag. “Gewoon het gas erop en eroverheen” was zijn reactie. (Was hij ook niet een motorrijder? En waarom deed hij dan niet mee?). Organisator en ontwerper van het circuit, Gerard Rond, kwam kijken op die plek en er ontstond meteen een kleine discussie tussen hem en mij. Ik had namelijk nog nooit zo’n grote sprong gemaakt met mijn motor en dat zou dus hier ineens moeten gebeuren. Terwijl ze in de aanloop van de wedstrijd zeiden dat de race voor amateurs en professionals toegankelijk zou zijn.
Om 09.00u belde Xander dat hij langs de boulevard fietste om terug naar de motor te gaan. Daar gaf ik hem het monteurshesje (met hetzelfde rugnummer als mijn nummer, 283). Vervolgens hebben we de motor voorzien van de officiële startnummers. Die bleven slecht plakken. Het team had al een aggregaat klaar staan, een speciale föhn werd gebruikt om het kunststof van de motor en de sticker te verwarmen. Om 10.00 uur was de verplichte briefing.
Daarna begonnen de spanningen bij mij ook zichtbaar te worden (of was dat de hele dag al zo?). Inmiddels duwden al vele coureurs hun motor voorbij op weg naar de pitlane. Daar waren een aantal vakken, en die waren op startnummer ingedeeld. Gelukkig stond ik aan de publiekskant zodat ik nog even met mijn fans kon spreken.
Toen kregen mijn vak het sein om de motor te starten en op te rijden naar het startveld. Mijn type motor (lichte cilinderinhoud) mocht vooraan staan bij de start. Gelukkig kon ik helemaal rechts staan, aan de boulevardkant. Het hield maar niet op met de herrie van al de andere motoren die een plekje in de rijen achter mij opzochten. Toen werd het 3 minuten bord getoond, dat was een superspannend moment. De motor liet ik weer warm draaien. 1 minuut te gaan. Oranje licht.... Het groene licht heb ik niet eens meer gezien, gas vol opengedraaid.
Geweldig, al die motoren de me voorbij kwamen, volgas richting de pier. Het complete startveld waaierde over het strand uit. Ik zat helemaal met mijn achterwerk op het spatbord, net achter het zadel, om zo plat mogelijk op de motor te liggen. “Kicken”, riep ik keihard in mijn helm. Onder de pier door ging ik rustig van het gas af om een vastloper te vermijden. In de eerste bocht zag ik al een enorme opstopping van motoren, dus ik stuurde er links langs en kon zo een heleboel plaatsen winnen. Op weg naar het einde van mijn allereerste ronde. Diverse motoren stonden rokend (overhit) stil, of de rijders stonden op na een val.
Missie volbracht! Yes! (Foto: Michiel Rijsberman)
Voor de race zei ik nog: “Eerst maar eens een rondje volhouden, en dan proberen in de tweede ronde een (verplichte) pitstop te maken. Xander, doe maar rustig aan met tanken, want ik vind het misschien niet zo erg om een half minuutje langer stil te staan om bij te komen. Of zou ik ieder rondje moeten stoppen om bij adem te komen?” Daar heb ik toch niet zoveel voorafgaand voor getraind? Rijden zul je!, dacht ik. Op weg naar de bovenkant van het klaverblad zag ik op de houten platen verschillende rijders onderuit gaan, omdat ze teveel gas gaven. Dus bovenaan van het gas af, naar beneden het gas erop en voor de tweede keer het rechte stuk op. “Kicken”. Heb toen even naar rechts gekeken en zag al die mensen op de boulevard. Aan het eind van de tweede ronde reed ik linksaf de pitstraat in.
De motor moest worden afgezet, dus dat werd duwen naar mijn eigen plek. “Doe het tanken maar wel snel, want ik ga dit eerste uur uitrijden, riep ik”. Hoe ver zijn we? “20 minuten nu”. Tijdens mijn tweede gedeelte ben ik een keer gevallen, omdat ik niet goed kon uitwijken voor een andere deelnemer die op de grond lag. De motor hield ik draaiend, dus ik kon zo snel mogelijk weer verder. Ik zat vol met adrenaline. Diverse rijders heb ik kunnen inhalen. De uiteindelijke winnaar Timotei Potisek uit Frankrijk, heb ik ook snel voorbij zien komen. Gaaf! Op het rechte stuk reed ik ook eens door een paar vochtige plekken heen. De achterkant van de motor ging van links naar rechts om grip te zoeken, een mooi gevoel. Met de finish in zicht zag ik de rijders voor mij gewoon onder de vlag door rijden. Emotieloos. Zelf stak ik voor de vlag mijn hand omhoog, en iets later stopte ik op de baan (hé joh, mafkees) om even met twee handen in de lucht te juichen. Toen de pitstraat weer ingereden, lopend naar mijn plek. Ik was echt enorm blij dat ik het eerste uur had uitgereden.
Ik hoopte dat ik door de eerste selectie zou komen. Van de 500 starters zouden de beste 200 doorgaan naar de volgende ronde, om daaruit van de laatste 50 een winnaar te krijgen. Conditioneel zou ik het kunnen, om drie kwartier later opnieuw te starten. Xander maakte mijn motor gereed, want ik zei hem dat hij rekening moest houden dat ik door zou zijn. Helaas, toch even een teleurstelling, ik was op de 268e plaats gefinisht. Dat gevoel was maar kort, want al met al was het een enorme belevenis! Toen we terugliepen naar de bus, werden we door het KTM-media team aangehouden en geïnterviewd. Mijn reactie vlak na het einde van de wedstrijd is te zien op: www.ktmnewsclutch.nl, aanmelden (pagina’s laden duurt even) en op pagina 10 kijken.
Het is zondagochtend rond half elf als de eerste van een groep van 45 Hayabusa’s aankomen in het centrum van Harderwijk. Het zijn leden van de Hayabusa Club Holland die gehoor hebben gegeven aan de oproep van hun clublid Pim om samen te komen voor opnames van het tv-programma Babyboom.
Onderdeel van dit programma is de hobby van de aanstaande ouders. Voor Pim en Maaike is dit zonder twijfel de Hayabusa. Ondanks het matige weer verzamelen 45 Suzuki’s zich bij het terras van Restaurant Bonanza in Harderwijk. Het is een gezellig samenkomen van leden, weerzien van bekenden en kennismaken met nieuwe members. Gezelligheid die kenmerkend is voor de club.
Onder het genot van koffie met gebak legt de filmploeg uit wat de rijders te wachten staat. Er worden die dag namelijk diverse shots gemaakt voor Babyboom. De opnames verloopt vlekkeloos en binnen no-time staat alles erop.
Mede door de komst van de nieuwe Hayabusa (zie MOTO73 nummer 20) zal het aantal leden van de club nog verder toenemen. Surf voor meer informatie naar www.hayabusaclubholland.nl of kom naar een van de HCH evenementen.
De tijd vliegt voorbij en dat geldt zeker voor mijn debuutseizoen in de Damen Leathers SV Cup. Op zaterdag 6 oktober stonden de laatste twee Cup wedstrijden alweer op het programma. En dus vertrok ook RacingHarderwijk voor dag en dauw naar het noorden.
Normaal gesproken zijn er op een racedag twee kwalificaties en een race. Dit keer was dit precies omgedraaid. En die enige kwalificatietraining verliep behoorlijk rommelig. Het was mistig en dat levert een beslagen vizier op, waardoor ik en de meeste andere coureurs erg weinig zicht hadden. Bovendien waren er veel valpartijen en ook ik moest eraan geloven in de Ruskenhoek. Bij het omgooien van rechts naar links schoof het voorwiel weg en was er geen houden meer aan. Mijn linkervoet bleef eventjes in het achterwiel haken, maar gelukkig schoot -ie snel weer los. De motor schoof samen met mij in de grindbak, maar omdat het niet al te hard ging bleef de schade beperkt tot een kapotte voetsteun en schakelmechanisme. De valprop had gelukkig de grootste klap opgevangen en monteur Robin en Cup-rijder Arnold waren er als de kippen bij om de boel te repareren. Ondanks de schuiver had ik toch nog de 5e tijd op de klokken gezet.
De eerste wedstrijd had ik een goede start, maar verschakelde me waardoor ik ver terug zakte. In de wedstrijd haperde helaas mijn versnellingsbak weer waardoor ik nog meer terrein verloor. Uiteindelijk, na een paar boeiende gevechten met Johan Goudemond, wist ik als 9e over de finish te komen. Voor aanvang van de tweede wedstrijd begon ik m’n spieren te voelen van de valpartij, maar goed, niet zeiken en racen! Ook in de 2e race had ik een prima start, ging als vijfde de eerste bocht in en kon redelijk volgen achter het groepje koplopers. Ook deze wedstrijd was het weer constant stuivertje wisselen met Johan Goudemond en Jolle Wind. Tijdens de wedstrijd merkte ik wel dat ik niet 100% fit was, ik reed steeds slordiger en miste een paar rempunten. Desondanks heb ik weer enorm genoten van de gevechten en ben uiteindelijk 7e geworden, wat ook m’n eindstand is in het algemeen klassement.
Tijdens de laatste racedag was het erg gezellig in de pitbox. Naast de familie, vrienden, waren ook enkele sponsors aanwezig. Bovendien stond er tussen de middag een partij eten klaar waarvan je wel drie dagen kon eten! Helemaal geweldig. Na deze wedstrijden zit het er definitief op voor dit raceseizoen. RacingHarderwijk wil daarom alle sponsoren, vrienden, familie en bekenden bedanken die het mogelijk hebben gemaakt om dit jaar deel te nemen aan de Damen Leathers SV-Cup.
RacingHarderwijk kon dit seizoen rekenen op de steun van: MOTO73 CRT Holland Damen Leathers Suzuki Nederland Pirelli Motul Shoei Reclame Sukses Harderwijk Tapijthuis Harderwijk Van Houten transport Nijkerk
Iris ten Katen heeft afgelopen zaterdag naast de Europese titel bij de vrouwen ook het SuperCup 600 kampioenschap bij de mannen binnengehaald. Voor aanvang van de laatste twee races ging Iris al aan de leiding in dit kampioenschap met slechts een kleine voorsprong van 5 punten op de nummer twee Ed van Weel en 9 punten op Jan Pieter Zeelenberg.
In de eerste en enige kwalificatietraining lukte het Iris de pole position te pakken. Helaas was de training erg kort door een zwaar ongeval aan het begin van de training waardoor deze 20 minuten stilgelegd werd. Ook de weersomstandigheden waren niet ideaal, de baan was erg koud en hierdoor waren er wat problemen met de slijtage van de banden.
De eerste race verliep uitstekend. Iris was als eerste weg bij de start, na een kort gevecht met Jan Pieter Zeelenberg lukte het haar weg te rijden en met een voorsprong van 4 seconden over de finish te komen. De andere grote concurrent Ed van Weel kwam jammer genoeg ten val in de eerste ronde.
Na dit mooie resultaat werd de druk iets kleiner. Om het kampioenschap binnen te halen mocht Iris in deze laatste race op een 4e positie finishen als Zeelenberg de winst zou pakken. Gelukkig kwam het niet zover. Ook in de tweede race van deze zaterdag pakte Iris wederom kopstart en na weer een paar ronden stuivertje wisselen kon Iris wegrijden van haar concurrenten en pakte ze nogmaals met overmacht de winst.
Een prachtige afsluiting van dit succesvolle seizoen voor het Ten Kate Honda Van Peperzeel Racingteam. Met twee titels op zak gaat het team nu beslissen hoe seizoen 2008 eruit gaat zien. Hoogstwaarschijnlijk zal Iris volgend jaar gaan strijden in het ONK Supersport 600 kampioenschap en daarnaast haar Europese titel bij de vrouwen verdedigen.
Iris ten Katen mocht afgelopen zaterdag weer de hoogste trede van het podium beklimmen. Ze wist als eerste over de finish te komen voor Jan-Pieter Zeelenberg en Ed van Weel in de SuperCup 600 op het TT Circuit Assen.
Tijdens deze race had Iris de beschikking over de Supersport 600 motorfiets van het Duntep racingteam, deze motor is iets sneller dan haar eigen motor die voor het Dames EK standaard moest blijven.
Al in de eerste kwalificatietraining verbrak Iris haar persoonlijk record op Assen en stond ze met een voorsprong van 1,2 sec op de eerste plaats. Een fantastisch resultaat omdat het rijden op een snellere motorfiets met een veel agressiever karakter lastig is, niemand had dan ook verwacht dat Iris al in deze eerste training haar ronderecord zou verbreken.
In de tweede kwalificatietraining had ze het eerste deel van de training veel last van achterblijvers, toen ze uiteindelijk vrij baan had lukte het om haar PR nogmaals te verbeteren naar een tijd van maar liefst 1,47.7. Ook hier wist niemand aan te tippen en Iris mocht in de race vertrekken van pole position.
De start was lastig omdat met dit type motorfiets een heel andere techniek nodig is die Iris nog niet gewend was. Gelukkig ging het redelijk en een kopstart was het resultaat. Vanaf dat moment wist Iris de race te domineren tot de finish, met uiteindelijk een voorsprong van 5 seconden.
Wederom 25 punten die opgeteld kunnen worden voor het klassement waar Iris door deze overwinning weer aan de leiding gaat. Een schamele 5 punten voorsprong op Ed van Weel en 9 punten op Jan-Pieter Zeelenberg. Het zal dus nog erg spannend worden tijdens de laatste dubbele race op 6 oktober.
Race 7 werd voor de verandering op een vrijdag (7 september) in plaats van een zaterdag gehouden. Tijdens de eerste training was de baan op veel plaatsen nog nat en dat zorgde voor een lastige eerste kwalificatie. Insturen op droog asfalt en dan uitkomen op een nat stuk wegdek krikt je hartslag wel even in rap tempo omhoog!
Gelukkig kon ik de boel op de wielen houden en na een kwartiertje stoeien leverde dat een voorlopige 11e plaats op. Tijdens de tweede training was de baan inmiddels helemaal opgedroogd en dat betekent dat het gas er weer vol op kon. Jammer genoeg liet de versnellingsbak van de Soes mij in de steek: op het gedeelte uit de Strubben richting Ruskenhoek bleef –ie muurvast in de vierde versnelling staan. Een kleine tegenvaller, maar desondanks zat ik lekker in mijn ritme en voelde het goed aan. Maar omdat praktisch het hele deelnemersveld harder is gaan rijden bleef ik steken op een 11e plaats.
De race zelf was super en verliep zoals het een echte race betaamt...in één woord geweldig met veel spanning en sensatie! De start ging prima, ik was redelijk snel weg en direct bij de eerste bocht slaagde ik erin de SV binnendoor te steken en zo meteen al twee man te passeren. In de Strubben ging het pal voor de neus van Jolle Wind en Johan Goudemond, waar ik op dat moment achter reed, mis met Jos ter Horst. Hij kwam ten val en lag languit gestrekt over de baan. Het gevolg was dat we met z'n drieën de boel moesten ontwijken, waardoor we direct de aansluiting met de kopgroep misten. Maar de strijd die zich vervolgens ontketende was werkelijk waanzinnig! Ronde na ronde wisselde ik stuivertje met Johan en dat alles op een gedreven, maar fraaie en faire manier. Suzuki SV-Cup ten top! Helaas kon ik het tempo nét niet vasthouden, deels omdat Johan erg scherp stuurde en deels omdat mijn banden begonnen te glijden. In de ronden die daarop volgden probeerde Pieter de Vries en Ernst Hagen met tot twee keer toe te passeren. Dat lukte, maar gelukkig wist ik beide heren ook direct weer terug te pakken. In de twee slotrondes kon ik zelfs bij ze wegrijden en liep ik stukje bij beetje weer in op Johan. Helaas waren 8 raceronden te krap om de strijd nog een keer aan te kunnen gaan en zo kwam ik als 9e over de finish met als beste rondtijd 2.02.559. Een goed resultaat, vooral omdat ik altijd probeer om in de top 10 te eindigen.
Na de wedstrijd stonden we met alle SV-rijders in parc fermé even uit te blazen en na te praten. En iedereen was het erover eens: dit is racen! Vechten voor je positie, inhalen, uitremmen en slipstreamen, prachtig. Dat de SV-Cup een serieuze klasse is blijkt wel uit de snelste rondetijd die dit keer door William Hommersom werd gereden: 1.57.777 en 1.58.670 in de wedstrijd!
De volgende (8e race) is aankomende zaterdag 15 september. Wederom op het circuit van Assen.
Afgelopen zaterdag heeft Iris een fantastische tweede plaats behaald in de SuperCup 600 klasse na een zenuwslopende race op het circuit van Assen. In beide kwalificatietrainingen wist Iris de snelste tijd in de A groep neer te zetten, met wederom een nieuw persoonlijk record op dit circuit.
De race verliep minder makkelijk. De start was goed maar ze werd al in de eerste ronde ingehaald door Ed van Weel. Kort daarna werd de race afgevlagd door een valpartij. Iris verprutste haar herstart door de motorfiets een paar keer op het achterwiel te trekken, wellicht door de zenuwen, maar wist toch wederom kopstart te pakken. In de resterende 7 ronden van de race ontstond een gevecht tussen de eerste 7 man. Iris zakte terug naar een 5e plaats en hoopte op een fout van haar voorgangers, dit gebeurde in de laatste bocht waardoor Iris hier op het laatste moment de tweede plaats weer kon overnemen.
Wederom een mooi puntenaantal om mee te nemen naar het klassement waar Iris nu tweede staat achter Ed van Weel en voor Jan-Pieter Zeelenberg.
De zesde wedstrijd in de Damen Leathers SV Cup werd verreden onder prima weersomstandigheden op het circuit van Assen. Het was op de kop af alweer twee maanden geleden sinds de laatste race.
Helaas ben ik tussendoor niet de gelegenheid geweest om nog eens lekker te trainen en de machine nog beter af te stellen. Maar goed, het motorblok heeft wel het nodige onderhoud gehad en zijn er nieuwe remblokken gemonteerd.
Tijdens de eerste training had ik na twee ronden vrij baan om een snelle tijd neer te zetten. Alles voelde goed en bovendien zat ik lekker in m'n ritme. Wel was het zaak om de remblokken goed in te remmen, want echt hard ankeren voor een bocht was er in de eerste ronden nog niet bij. Toch wist ik in de (erg korte) training een 7e tijd op de klokken te zetten.
Voor de tweede training hebben we de bandenspanning zowel voor als achter een fractie verminderd. Dit om wat meer grip te krijgen in snelle bochten. Het resultaat; 0,2 seconde sneller, jawel… Al met al was m’n gereden tijd goed voor de 9e startplaats. Ik had mezelf deze dag ten doel gesteld om me op de tweede rij te kwalificeren (bij de eerste acht), maar dit lukte dus nét niet.
De start van de race ging prima, in de eerste paar bochten wist ik twee plekken te winnen, maar na drie ronden verloor, vooral m'n achterband, enorm veel grip. Hierdoor kon ik m’n lijn niet vasthouden en liep de SV, vooral in snelle bochten, erg wijd. Bovendien kwam ik twee keer naast de baan terecht op het kunstgras. Niet goed voor je hartslag kan ik je melden. In de ronden daaropvolgend werd ik binnengehengeld door andere SV-ers. Zelfs in de laatste bocht kon ik m'n tiende positie niet vasthouden en werd voorbij gestoken. Erug, jammer. Uiteindelijk kwam ik dus als 11e over de meet.
Aan belangstelling had RacingHarderwijk afgelopen zaterdag niets te klagen. In pitbox 8 was het erg gezellig en er waren veel familieleden, kennissen en vrienden aanwezig om de boel aan te moedigen.
