Vorig weekend werden de verlate lenteraces op het TT Circuit van Assen verreden. Dit evenement is vertraagd doordat het vernieuwde circuit in het voorjaar niet tijdig gereed was.
Op de nieuwe baan was het samenspel tussen coureur en machine nog niet optimaal en om in de Dutch Superbikes in de top mee te kunnen strijden is dat wel een voorwaarde. Tevens moest coureur Matthijs van de Wall de ideale lijnen nog zien te ontdekken aangezien de voorjaarstraining wegens pech was ingekort. Tijdens de eerste kwalificatie was er wel progressie in rondetijden, maar deze progressie was niet genoeg en tijdens de tweede kwalificatie werd de tijd niet verbeterd wat een schamele 35e kwalificatietijd bracht.
De enige manier om nog iets te bereiken was een superstart en dat deed Matthijs dan ook. Hij stoof minstens drie rijen voorbij en besloot in de eerste bocht buitenom te gaan en remde een hele groep voorbij, naar de 15e plaats toe. Aan de binnenkant van Matthijs viel een coureur en zo werden een aantal rijders naar buiten gedirigeerd en hij moest de grindbak in en viel daar nog net om. Acht rijders waren betrokken bij de crash, en de wedstrijd werd afgevlagd. Een herstart volgde, Matthijs ging nu van start op de tweede motor van het team.
Wederom had Matthijs een goede start. Dit keer kwamen de coureurs zonder kleerscheuren door de eerste bocht. Matthijs lag al snel op een 24ste plaats. Hij kon zelfs opklimmen naar een 19de plek met rondetijden die een stuk beter waren dan in de kwalificatie(1.49,2). Maar helaas wilde het dit weekend niet vlotten, Matthijs moest in de vierde ronde opgeven. De achterband had totaal geen grip meer. Bij binnenkomst bleek de band 98 graden, ruim 40 graden boven de normale bedrijfstemperatuur. 6 Augustus zal Serco Racingteam proberen het beter te doen wederom op het TT Circuit Assen.
Zondag 18 juni werden in Oschersleben de 6e en 7e wedstrijd voor het Dutch Superbikes kampioenschap verreden. Gelukkig waren wij, net als alle andere topteams, reeds op vrijdag aanwezig om te testen.
Wij kwamen die dag nogal wat electronica problemen tegen waardoor we amper gedegen testwerk konden uitvoeren. Zonder deze vrijdag-tests waren deze problemen wellicht pas op zaterdag, tijdens de cruciale kwalificaties, aan het licht gekomen.
Nu gingen we op zaterdag de kwalificaties in met een goed lopende machine, maar gedurende de eerste kwalificatie bleek de achterschokdemper de geest te hebben gegeven. Wat een pech! Tussen de twee kwalificaties werd deze razendsnel gereviseerd en zo konden we in de laatste run pas daadwerkelijk wat afstelwerk gaan verrichten om tot de broodnodige toptijden te komen. Ik reed inderdaad een stuk harder en nu bleek pas dat de achterband niet van de juiste soort was, de slijtage was groot en de grip gedurende acceleratie was te gering. Ik reed een tijd van 1:35 en behaalde hiermee een magere 14e startplek. In deze prachtige competitieve klasse wordt elk missertje meedogenloos afgestraft.
Voor de eerste race monteerden we een ander type achterband, wat nogal een hachelijke zaak was aangezien we hiermee nog niet op deze baan getest hadden. Onze redenatie was echter dat we ook niet tot aansprekende resultaten zouden komen als we níets zouden ondernemen. In de race had ik een erg goede start en deed de eerste ronden tamelijk rustig aan om aan te voelen hoe de band zou reageren. Ik werd enkele malen ingehaald en zodra duidelijk werd dat de band bijzonder goed functioneerde, kon ik mij serieus in de strijd mengen en haalde aardig wat concurrenten in. Een 12e plaats was de beloning.
De tweede race ging ik met meer bravoure van start en hier ontspon zich een mooi gevecht in een behoorlijk grote groep om de 7e plaats. Uiteindelijk duurde het te lang voordat ik Sinke voorbij was, waardoor de mannen voor me net te ver weg waren om nog aan te kunnen vallen. Ik behaalde de 10e plaats en reed een snelste tijd van 1.34,1. We behaalden 4 en 6 punten en bezetten nu de 10e plaats in het kampioenschap. De volgende race is 8 juli op Assen.
Gegroet namens Serco Racing, Matthijs van de Wall
Pitbord: #73 heeft nog 7 ronden te rijden, rijdt op 12e plaats, voorsprong op achtervolgers is 0 sec. en hij heeft er 3 aan zijn staart hangen. Dit soort boodschappen zijn niet goed voor de bloeddruk.
Tijdens een tropisch weekend werd zondag 11 juni in Oostende op de “Noordzee Omloop” de “33e Grote Prijs van de Noordzee” verreden en de 3-Landen-Cup (3LC) stond hier op de agenda.
Zaterdagochtend begon ik tijdens de eerste kwalificatie het circuit te verkennen. Het was mijn eerste bezoek aan dit parcours gesitueerd langs de havenkades. Een echt stratencircuit waar fouten hard of nat afgestraft kunnen worden en dus was het devies dit weekend om marge te houden en beslist niet te crashen. De eerste training kon ik de snelste mannen niet volgen, maar in de tweede training stuurde ik naar de 4e tijd toe. In mijn laatste ronde joeg ik achter de uiteindelijke pole-man Wim van Broeck aan, in een ultieme poging om de pole binnen te slepen. Hij crashte vlak voor mij waardoor ook mijn ronde haperde.
Zondag leken de tribunes bijkans te bezwijken onder de 20.000 bezoekers, waarvan vele uitgedost in fankleding van hun nationale helden. Schitterend! Een mooie anekdote: de omroeper verzocht de fans vriendelijk zich “waardig en tuchtvol” te gedragen. En zo geschiedde. De eerste manche was mijn start zeer goed, maar mijn nieuwe achterband had ik in de opwarmronde blijkbaar niet voldoende ingereden. De baan is kort en de hellingshoeken zijn minder groot dan op circuits als Assen. Pas na twee rondes was de band helemaal goed. Vervolgens duurde het enige rondes voordat ik naar de 6e plaats kwam en tegen die tijd hadden de snelste heren reeds een gaatje geslagen. Mijn tempo lag op hetzelfde niveau als de kopgroep en ik werd 6e.
De tweede manche vertrok ik op de banden van de eerste manche en nu kon ik vanaf ronde één vlammen. De Duitser die in de eerste manche 5e was geworden bleef mij het racende leven dusdanig zuur maken dat ik in de openingsfase wat tijd verspilde en de kopgroep heel langzaam wat afstand zag nemen. Vervolgens ontspon zich een zinderend gevecht om de 5e plaats met een stuk of vier rijders. Deze strijd wist ik in mijn voordeel te beslissen met slechts 0,2 seconde tijdverschil! Serco Racing staat nu op de 5e plaats in de 3LC en is daarmee beste Nederlander.
Komende zondag, 18 juni, rijden de Dutch Superbikes in Oschersleben en de finale van de 3LC is op 9 en 10 september in Frohburg, in oostelijk Duitsland.Kijk op www.hamove.nl.
Een “Real Road Racing” groet, namens Serco Racing, Matthijs van de Wall
Op een zanderig en zonnig circuit van Oss dienden we in de trainingen enige obstakels te overwinnen. We zochten te lang naar een goede afstelling van het rijwielgedeelte, we hadden wat technisch oponthoud en ik kon me er moeizaam toe zetten om van meet af an máximaal te knallen op een baan waar constant het zand overheen waaide.
Met 180 pk onder mijn billen bespeurde ik toch een soort van terughoudendheid bij mezelf. Na de eerste kwalificatie stonden we slechts 15e en na de tweede 11e, dus op de 4e startrij. We veranderden de achtervering van de machine tamelijk rigoureus. Tijdens de warm-up op zondagochtend ging ik 1½ seconde per ronde harder rond en noteerde hiermee een 8e tijd. Dat leek er al meer op.
Om 14:15 startte de koningsklasse en dit ging weer eens gepaard met gepast geweld. Johan de Jong en René Winkel struikelden over elkaar en René moest per ambulance worden afgevoerd. Ik lag al op de 8e plek, dus voor mij had die rode vlag niet gehoeven. Tijdens de herstart kwam ik goed door de eerste bocht en met enorm veel drive het rechte stuk op. Ik kon meteen Robert de Vries voorbij remmen. Enige bochten later friemelde ik mijn machine voorbij Arno Visscher en in de tweede ronde kon ik Grootheest inhalen. Ik positioneerde mij achter Jeroen Turkstra van Koerhuis Racing en stak ook hem voorbij. Zo was ik op de zevende plek beland met een tamelijk bloeddorstige groep direct aan mijn achterwiel. Ik besloot niet defensief te rijden maar te zien of de achtervolgers middels een demarrage af te schudden zouden zijn. Dit lukte, behalve bij Jeroen Turkstra die werkelijk aan alle kanten aanvallen inzette. Een rijder uit kopgroep viel uit en dus reed ik op plek 6. Hierop trachtte ik nóg iets verder te versnellen en al snel had ik een klein gaatje opgebouwd van een seconde of twee. Jeroen ging bij een chicane rechtdoor en op Oss betekent dat enerzijds dat hij weer aan mijn achterwiel zat, maar ook dat hij later 10 seconde straftijd zou ontvangen. Ik kon hem tot in de laatste ronde achter mij houden, maar kwam het laatste rechte stuk niet helemaal goed op, Turkstra kwam langszij en remde mij voorbij. Ik kon deze aanval niet meer pareren en kwam dus als 7e over de streep, een paar tiende achter Turkstra. Dankzij zijn straftijd was de 6e plaats en de daarbij behorende 10 punten voor Serco Racing!
Komend weekeinde rijden we een 3-Landen-Cup wedstrijd in Oostende en op 18 juni rijden de Dutch Superbikes in Oschersleben. Tot dan!
Een snelle groet, namens Serco Racing, Matthijs van de Wall
Tijdens de kwalificaties meende ik behoorlijk hard rond te gaan, maar dat bleek enigszins bezijden de werkelijkheid: een 11e startpositie was mijn deel. De motor loopt echt als een kogel, dus daar lag het niet aan.
Verbetering is nodig bij het instuurgedrag of preciezer gesteld: de maximaal mogelijke instuursnelheid. Als je de motor niet hard genoeg de hoek kunt “inknikken” dan moet je de rest van de bocht “te rond” rijden waardoor je weer te lang onder een hellingshoek blijft rijden en dus kun je dan niet vroeg genoeg accelereren. Om de zaak in het juiste perspectief te kunnen zien is het wel vermeldingswaardig dat we nog geen 2 seconde van de pole-setter Arie Vos stonden. Na deze constatering hebben we wat veranderingen aan de machine aangebracht, met name de achtervering wat hoger afgesteld en wat veranderd aan de banden(druk). Dit bleek inderdaad goed te werken in de warming-up.
De start van de wedstrijd was hevig, incluis een pittige touché met een rijder die vanaf buiten hard instuurde. Hierdoor miste ik nogal wat snelheid op het uitermate belangrijke eerste lange rechte stuk naar achteren. Ik reed op de veertiende plek. In de eerste ronde kon ik drie concurrenten aftroeven en was bij de eerste doorkomst elfde. Na een ronde of vijf was ik nog eens twee man voorbij gestevend. Rijders zeven en acht, René Winkel en Jeroen Turkstra, hadden op dat moment al een voorsprong van een seconde of zes. Ik liep wat op ze in, maar merkte dat dat niet geheel zonder risico’s ging en besloot niet verder te gaan versnellen. Ik finishte de lange 16 ronden durende wedstrijd op de negende plaats.
Onze eerstvolgende wedstrijd is alweer maandag 5 juni, op het circuit van Oss. De toegangsprijs bedraagt 10 euro en de organisatie heeft beloofd er een prachtig weekeinde van te maken met mooie voorzieningen. We kijken er met belangstelling naar uit. Tot dan!
Een snelle groet, namens Serco Racing, Matthijs van de Wall
Dit weekeinde kende een volle agenda aangezien Serco Racing zich had ingeschreven voor (uiteraard) deelname aan de Dutch Superbikes én de 3-Landen-Cup (hierna 3LC), een samenwerking tussen de Hengelse motorclub Hamove en hun collega’s in Frohburg (D) en Oostende (B).
We reden 6 trainingen op zaterdag en 3 wedstrijden op zondag. Zaterdag was kletsnat en noodweer. We vonden een extreem goede afstelling voor de motorfiets en ik kwalificeerde me voor de Dutch Superbikes op een mooie 7 plek. Voor de 3LC wierp ik wat extra kolen op het vuur en zodoende reed ik op een drijfnatte baan nog eens anderhalve seconde van mijn tijd af en pakte de pole positie. Echt super!
Zondag werd het droog. 12:00 uur startte de eerste race voor de 3LC. Mijn pole buitte ik maximaal uit en ik leidde de 1e ronde. In ronde twee werd ik op het langste rechte stuk voorbij gespoten door liefst 3 Belgen. Deze klasse kent een zéér vrij reglement: als je maar 2 wielen en hooguit 1.300cc hebt, is verder alles geoorloofd en sommige machines hebben dus aanzienlijk meer pk’s, Op de droge baan benutten zij dit maximaal. Ik verloor de aansluiting en werd 6e.
De Super-bike race had ik een goede start en behield mijn positie. Aan het eind van de 1e ronde stuurde ik de linkerbocht vóór de Molenbocht hard in en op het diepste punt gleed mijn voorwiel weg. Het hervond zijn grip, maar ik was al dermate ver naar buiten gedreven dat ik de bocht nooit zou kunnen voltooien. Ik besloot hierop om de motor op te richten en het weiland in te sturen. Op dat moment schoot wel (als een bliksem-schicht…) de vraag door mijn hoofd of er sloten of hekken mijn pad zouden kruisen. Niet dus en ik wist vrijwel alle snelheid uit de machine te remmen, maar na een offroad expeditie van 400 meter dreigde ik toch het (asfalt-)circuit weer te kruisen en hierop besloot ik de motor onderuit te remmen. Weinig schade en zelf had ik ook niet veel, maar de race was helaas wel over.
De 2e race voor de 3LC had ik wederom een goede start en ik was vastberaden om koste wat het kost aansluiting bij de kopgroep te houden. Dit lukte een stuk beter dan in de eerste race en na een zinderende strijd werd ik als 4e afgevlagd.
Een kapitale high-sider op Spa Franchorchamps heeft gisteren een vroegtijdig einde gemaakt aan het raceseizoen van Ramón. Tijdens een bandentest op het Belgische circuit werd Ramón in de tweede sessie met 180 km/h van zijn motor gelanceerd.
Na een salto kwam hij hard in aanraking met het asfalt, waarbij hij zijn voet brak. Gelukkig vingen zijn helm, leren pak en racelaarzen de klap goed op, waardoor erger werd voorkomen. Die spullen moeten allemaal worden vervangen, maar het belangrijkste is dat Ramón afgezien van zijn voet en diverse kneuzingen verder oké is.
R6 total loss Dat kan van de R6 niet worden gezegd, want die is volledig afgeschreven. Een greep uit de beschadigingen: het frame is krom en bij het balhoofd gescheurd, de achterbrug is krom, de achtervelg is doormidden, de clip-ons en beide stuurhelften zijn afgebroken, kuip en kuipruitje zijn kapot, de uitlaat is kapot, het cockpitje is afgebroken, de stepjes zijn zo krom als een banaan... en dat zijn alleen een paar oppervlakkige constateringen. Pas na demontage kunnen we de totale schade inventariseren.
En nu?? We hadden het ons van te voren toch iets anders voorgesteld. Natuurlijk reken je op een schuiver, misschien wel meerdere. Maar het lijkt wel alsof we achtervolgd worden door pech. Na alles wat we inmiddels hebben meegemaakt, waren we ervan overtuigd dat we nu ook eens echt lol zouden beleven aan onze hobby. Helaas is niets minder waar. De financiële middelen om een nieuwe motor aan te schaffen zijn er niet, dus voor Ramón lijkt het raceseizoen nu over te zijn. Op 3 juni verschijnt Racing Haderwijk dus niet aan de start in Assen. De eerstvolgende kans voor Barry is op 17 en 18 juni a.s. in Oschersleben (Duitsland).
Maandag 8 mei reed Serco Racing op het Circuit van Zandvoort, waar de races voor de Zomer Avond Competitie werden verreden. Deze races zagen wij als een uitgelezen mogelijkheid om diverse zaken uit te testen op een voor mij onbekend circuit.
Deze dag maakten we een lekkere progressie. De vrije training moest ik de baan verkennen en het was duidelijk wie hier vaste gasten zijn! Ik noteerde toch een 5e positie. De tweede training reed ik een 3e tijd en dus stond ik op de eerste rij. In de eerste race sloot ik mooi aan achter de kopgroep en tegen het einde van de race had ik de ideale lijnen grondig bestudeerd en kon de koppositie overnemen. Vele positiewisselingen volgden nog, maar uiteindelijk wist ik de winst binnen te slepen. De –onverwacht- grote weerstand werd geboden door Billie Theunissen, een podiumklant uit de Superstock 600 klasse.
De tweede race hadden we tamelijk veel aan het chassis veranderd, met name de achtervering wat harder gezet, omdat dit nu eenmaal een testdag was. Ik ging ik wederom wat voorzichtig van start, maar nam vlot de leidende positie over. Theunissen kwam me voorbij, ik maakte foutjes en hij nam wat afstand. Ook speelde parten dat de experimentele chassis afstelling niet briljant was. Weten we dat ook weer! Na tweederde van de race hervond ik aansluiting en stak Billie voorbij om even later nogmaals te winnen. Mijn snelste rondetijd was hierbij 1.58.2.
Even later kregen we te horen dat ik voor deze tweede race werd gediskwalificeerd omdat ik te hard zou hebben gereden terwijl de vlag met “code 60” werd gezwaaid, waarbij de maximun snelheid dus 60 is. Ach ja, de wereld vergaat niet. Het belangrijkste is dat we enorm veel hebben getest en hiermee is een prachtige basis gelegd om de eerstvolgende races in Hengelo Gld., op 21 mei, met plezier tegemoet te kunnen zien.
Afgelopen zondag was het natuurlijk prachtig weer voor een motortocht. Ik zat al om 08.00 uur op de Suzuki V-Strom 650 Black Rhino om me in Vianen bij een dertigtal gelijkgestemden te voegen. Vandaar gingen we in colonne over de dijken langs de grote rivieren naar Lent en vervolgens Nijmegen. Werkelijk een fantastische rit. En wij waren echt de enigen niet. Onderweg ben ik honderden toerrijders tegengekomen. Onderweg gezellig koffiedrinken en ergens iets eten. Perfect allemaal.
Ons verste doel was vliegveld Niederrhein, net over de grens in Duitsland. Van 1951 tot 1996 hebben de Engelsen daar een vliegbasis gehad. 45 jaar lang stonden er vliegtuigen klaar met atoombommen eronder. Om ze als we door de Russen aangevallen zouden worden bij de tegenpartij te deponeren. Gelukkig is die dreiging weg. De Britten verlieten daarom in '96 de plek. Nu is het vliegveld voor burgerluchtvaart in gebruik en beginnen toeristen er aan hun vakantiereis.
Onze toch eindigde op het testterrein van FreeBike. Daar gaf Simon Vrijhoff een demonstratie ABS-remmen. Op een kletsnatte rubberen mat kneep hij de remmen van een KTM 990 in en zagen we hem bijna onderuitgaan. Want Simon had de uitschakelbare ABS afgezet. Hij viel niet omdat er op de motor zijwielen waren gemonteerd. Vervolgens toonde de instructeur hoe de motor bestuurbaar blijft als de ABS wel staat ingeschakeld. Ik vertel er verder niet meer over, want collega Marien Cahuzak gaat volgende week een reportage maken bij FreeBike.
Toen ik weer thuis was zag ik op de kilometerteller dat ik ruim 400 km gereden had die dag. Het was een waar genoegen op de Rhino. Tjonge wat rijdt die fiets lekker. En pas aan het einde van de dag hoefde ik weer te tanken. Dat ding loopt als je een dagje rustig gaat toeren ruim 23 km op 1 liter benzine.
Na een uur vertraging was het gisteren om 16.10 uur dan eindelijk zover. De wedstrijd van de Duo Valvole A groep kon van start gaan. Vanaf een 15e startpositie was Ramon goed weg en werden al voor de eerste bocht een aantal andere deelnemers ingehaald. Bij het insturen van de nieuwe Strubben (wat een lastige bocht) verloor Ramon deze plekken doordat er een deelnemer vlak voor zijn neus onderuit schoof.
Tijdens de race was het stuivertje wisselen met een aantal andere coureurs. Omdat de Ducati Multistrada een grote, hoge machine is en er enorm veel wind stond was het moeilijk om de ideale lijn vast te houden. Maar na acht ronden "vechten" met de Multistrada tegen de andere coureurs en de harde wind was een 12e plek het eindresultaat. Al met al weer een mooi weekend op de Drentse Heide en een geslaagde editie van de Ducati Club Race en de 3D-Cup! Binnenkort lees je meer over de 3D-Cup in MOTO73.
