Met Hart van Nederland, Shownieuws, Patty Brard, Jan Joost van Gangelen en derderangs voetbalwedstrijden. En daar kijk ik dus ook graag naar. Al is het maar om me ergens over te kunnen opwinden.

Met slechte oneliners kondigt Van der Toorn wangedrag op de openbare weg aan, af en toe bijgestaan door de inmiddels weggepromoveerde Landelijk Verkeersofficier Koos Spee. Koos als opperofficier van de verkeerspolitie, André als onderdwerg staande op een kistje of stoeprand om enigszins op ooghoogte te komen met de almachtige predikant, Koos.

Een tenenkrommend programma, helemaal wanneer het over motorrijders gaat. Snelheidsduivels, wegpiraten en scheurneuzen, dat zijn we volgens het woord van Ome Koos dat verspreid wordt door buikspreekpop André.

In het vorige seizoen waren agenten Dick en Wander de absolute sterren. Onder zorgvuldige regie spraken ze wanstaltige schavuiten en dekselse scheurneuzen aan op hun gedrag. Minstens net zo zorgvuldig zijn zij uitgekozen door het Bureau Verkeershandhaving Openbaar Ministerie op hun autoriteit, maar ook huiskameruitstraling. Twee agenten die zorgvuldig geschminkt en zo loyaal mogelijk gekleed de tv-kijker thuis laten zien hoe de almachtige politie de wegmisbruikers op het juiste pad probeert te houden.

Wat de kijker veelal niet weet is dat elke aanhouding tot in de puntjes wordt geregisseerd. Er wordt geknipt, geplakt en er worden rustpauzes ingelast. Gaat het bordje ‘Stop Politie’ aan, dan volgt er bij stilstand op de vluchtstrook eerst twintig seconden rust om de cameraploeg de tijd te geven in positie te komen; de wegmisbruiker in verbazing onderdompelend.

“Meneer, trekt u die wheelie nog een keer? We hebben ‘m niet goed in beeld”, zoiets dus. Alles wordt uit de kast getrokken om de verkeerspolitie in een goed daglicht te zetten. Dick en Wander als volwaardige soapsterren, acterend uit naam der wet, maar ook lekker menselijk. “Wat een schavuit hè, Dick? Hij haalde zomaar rechts in!” “Ja Wander, wat ben ik blij dat we ‘m van een wisse dood hebben kunnen redden en hij vanavond nog gewoon met moeder de vrouw en z’n kinderen aan de piepers zit.” Helden voor volk en vaderland.

In gewoon goed Nederlands noemen we dit propaganda: het gecontroleerde gebruik van elke vorm van communicatie om de overtuigingen en gevoelens van een groep in een bepaalde richting te sturen.

Maar dat mag je dan weer niet zeggen in Nederland, want dat roept negatieve associaties op met een duister verleden. Onzin natuurlijk. Wegmisbruikers is gewoon een programma van het BVOM, geproduceerd om óns te beïnvloeden en iedereen te laten stellen dat een snelheidsovertreding van 5 km/h tien of meer mensenlevens in gevaar brengt.

Niet propagerend, maar wel vermakelijk en informatief is Blik op de Weg. Échte verslaggeving, niet geregisseerd door het BVOM en agenten die geen acteerlessen hebben gevolgd. Koos Spee persoonlijk heeft er veel aan gedaan om het programma ten gronde te richten, maar gelukkig is het in oktober alweer tijd voor serie 22. Natuurlijk wordt er in dit programma ook met een vermanend vingertje gewezen.

En worden motorrijders ook hier wel ’s door de mangel gehaald. Maar veelal terecht en een stuk menselijker. Waar bij Wegmisbruikers met het heilige boek in de hand de rede in de zak gaat, komt bij Blik op de Weg de bestuurder van een opgevoerde brommer nog wel ’s weg met een waarschuwing en de voice-over van Leo de Haas is zonder overdreven ondertoon en lachwekkende synoniemen. Wanstaltige schavuiten en dekselse scheurneuzen maken plaats voor hardrijders en overmoedige GTI-petjes.

Bovendien belicht het programma de motorrijder vaak ook positief. Niet enkel de hard rijdende motorrijder wordt uitgelicht, maar ook de automobilist die bij slecht weer de motorrijder gemakkelijk over het hoofd ziet. Informatief en bevorderlijk voor onze veiligheid. Gewoon, heel gewoon een verkeersprogramma. Ik kijk, 27 oktober a.s. naar de aftrap van serie 22.

Eddie de Vries